Loving someone but can’t love you back~

 

Advertisements

What do you know?

Did you even asked if I was okay?
Did you even asked me how I was holding up? As long as you guys got what you need, I’m out of the question. As long as I work hard to be there, no one even made an effort to do the same.
Did you even asked me if I was happy? When I’m ecstatic or depressed of random events, it’s quite alarming that the first ones to know is not you.
Did you even asked me what I need?
Do you know how many hours I spent in my room thinking?
Do you know how many pillow cases & tissue papers I spent crying on? Do you know how many kitties I directed my wasted affection until they died? Do you know how hard it is for me to continue in a profession that needs a lot of burnt eyebrows to master the list of specializations in the construction industry? Do you know that in order for me to survive is to kill myself to be on the top to get noticed by future clients and employers? Do you know that whenever I get projects or plates, I get scared because I don’t think I can make it or I can’t create the best development ever? Do you know that I’m pressured to stand on my own such as building my own office or being a student leader – even if no one orders me? Do you know that I’m forced to change my religion even if I’m not ordered to do so, because I have no choice because if I don’t do it –  I cannot keep some relationships because that thing will bind us? Do you know that I want to be in a permanent place but I’m still finding out where? Do you know how much pressure it is to be in a home where someone expects you not to have your pet cat poop or wee even if it’s a living thing &  hopes that you get a job and diploma soon to help raise a living? Do you know that at school & house people put knowing stares at me because I’m different or because of a past mistake? Do you know that I blame myself everyday for someone’s death? Do you know how hard it is to be with an immature partner who makes you the last option in his routine when I allot time whenever he calls? Do you know that only the kittens are the sole companions that I have? Do you know that I do not know what to do with my life? Do you know how much I want to see the stars in the Planetarium but you can’t even afford to come with me? Do you know how much excited I am to see Architect Manosa’s Filipino Architectural exhibit? Do you know that I do not know where is my rightful place? Do you know that I lost my trust in everyone and everything? Do you know that I feel like everyone’s pertaining to me as a joke or a commodity? Do you know that I’m tired of my ‘friends’ who tell me that everything is going to be alright but it isn’t? Do you know that I think I only need a comforting embrace from someone I trust but I am now slowly losing my reliance?
Do you know that I paint in my room to energize the place where I feel all the gloom – to at least color the empty, dark, and hardening heart that I possess?
Do you know?
Do you know me?
Do you know that I need you?
If I will be gone, will someone look out for me just like the way I do? Will you find me like I used to do? Will they even miss me? Will they ‘do something’ because they miss me?
It seems like that I’m always out of the topic. I’m always out of the bucket list. I’m always out of the priority lane.
YOU KNOW ME. I’ll be there for you like just a call away.
It seems like we do the sacrifices for people who can’t even do the same for us.
Charot.

#KadamayAko

Kaya nga tayo lumipat ng matitirhan to have a comfortable & safe place to be more efficient & productive members of society, ngunit sa mismong pamamahay at pamilya pa namin nararamdaman yung inseguridad at kawalang kapayapaan. Dapat ay may ‘say’ kami kung sino lamang ang maaring tumapak sa pamamahay, hindi yung ganito na natatakot ako na anytime may dadalaw na kung sinong ‘di ko gusto. Disoras ng gabi, mayroon pang mang-iistorbong walang konsiderasyon sa mga gawain sa kinabukasan.
Sa araw-araw na struggle natin sa buhay, ay karapatan nating mayroong maayos na uuwian.
Maging kami ay nakakaranas ng walang kalidad na bahay sa pisikal at hindi pisikal na katayuan nito.
Saan na naman kaya ako ngayon? Kila Dez? Sa church? Sa Gabhall? Sa Pandi?
Hindi e. Hindi tayo dapat sasama lang sa kanila dahil lang tumatakas ka sa bahay or what, dahil alam mong ‘kailangan’. Dahil alam mo kung gaano kalala ang suliranin ng pabahay at iba pang isyung hindi lamang sa pamilya, pati sa ibang tao.
Hindi dapat ako nag-iisip kung saan uuwi sa mga susunod na araw dahil in the first place, bahay namin ito.
Ngayon, sabihin niyo sa akin na hindi ako dapat maging aktibista. 🙂 Salamat sa pagpapaalala sa akin na mas lalong dapat #KadamayAko.
#KadamayKami #OccupyPabahay

Isang Bukas na Liham para kay Bessie Mae

Ang tulang ito ay sinadya para sa mga espesyal na babaeng nakasama sa SONA 2017 – ang unang beses na nakalapit ng bongga ang mga raliyista sa Batasang Pambansa. Naisulat ito matapos ko silang iwan sa bulto upang makapasok sa klase. Ang sulat na ito ay sinadya para sa kababaihan, ngunit iniaalay na rin ito para sa lahat ng nakaagapay sa rebolusyon. Ngayon #MarsoOtso, paalala ito na hindi man tayo lahat magkakasama ng lubos ay iisa lang ang ating paroroonan sa huli.

Huwag kayong malungkot kung ako ma’y lilisan…‘pagkat ang ating mga kasama ay marami ang bilang, at patuloy pang rumarami.

Huwag kayong malungkot kung ako ma’y lilisan. Nakikita niyo naman ‘di ba? Napakalawak ng ating hanay. Tibak man o hindi ay naki-isa sa ‘Kilos Suporta’. Dahilan na ito para ikasiya.

Huwag kayong malungkot kung ako ma’y lilisan. Hindi ko kayo iiwan na kikilos na kayo lang. Iiwan ko kayo sa isang makasaysayang araw na puno ng pag-asa. Hindi kayo mag-iisa.

Huwag kayong malungkot kung ako ma’y lilisan.

Gamitin niyong pananggalang ang sumbrero at manggas na aking iiwan…mga armas ng digmaan na magsisilbing kapalit ng aking presensya sa oras na dapat magkasama tayong nakikibaka.

Sa pagkakataong kayo’y umibig na dapat ako’y saksi, ay sana paki-ingatan ang inyong mga sarili. Nawa’y makatagpo kayo ng makakatuwang niyo sa relasyon at rebolusyon.

Huwag kayong malungkot kung ma’y isa pang lilisan. Balang araw, ay lilisan ang inyong asawa para ipagtanggol ang Inang Bayan.

Organisasyon muna bago relasyon ha?

Ang puso ko ay nagagalak magpaalam sapagkat wala akong pagsisisi na kayo ang mga huling kasama ko sa mga huling sandali na ito.

Kaya ‘wag kayong mag-alala, mga kapwa ko dalaga ni Oryang, kasabay ng bawat panawagan sa anyo ng huni at sigaw ay ang aking taus-pusong suporta.

SAM_2869

Abante, Babae! Palaban, Militante!

Prisma

Mahal kong Ernesto,

Baliw ka. Hindi ako nakipagkita sayo sa pinakamataas na palapag ng Gabriela Silang Hall upang makipag-agawan ng mikropono. Sapagkat kahit hindi magkasundo ang ating mga talumpati, ay iisa lang at makailang ulit ang ating mithiin. Hindi tayo tumapak sa entablado upang magpakilala sa tao bilang tayo lamang, karugtong nito ang baon nating kampanyang masa. Walang pagod ko kayong aakayin sa rebolusyon, Erning. Hindi kailanman tayo mauubusan ng pamamaraan upang maialay ang ating buhay para sa bayan. Maging ang dighay at utot nati’y konektado sa gawain ng isang mangingibig na kagaya natin.

Hindi tayo sabay na bumigkas ang konstitusyon at batas ng organisasyon, naghanap at nakinig sa forum ni Joma, tumakbo sa lokal & sentral na konseho, nakisalamuha sa mga katutubo ng Mindanao & Visayas, bumuo ng panibagong mga social circle kasabay ng pagpapanibagong-hubog ng ating mga sarili, nagbayad ng napaka-mahal na bill sa Max’s at sumumpang hindi na mauulit pagkatapos, nakitulog kila Sed na mala-bilanggong politikal, umakyat sa kabundukan ng Luzon, mang-iwan ng mga kaibigan para pumasok sa UP Fair, magturo ng kursong panlipunan sa Senior High, at manghikayat sa isa’t isa na umupo sa mga pulong – upang sa paghupa ng lahat ng alaalang ito ay mawawalan ng saysay ang ating mga paghihirap. Loobin man ng Maykapal na pansamantala tayong magkawalay(kung kakailanganin), tandaan mong mayroong 950 pesos ka pang utang na load kay Kuya James. Hindi ka dapat masabik sa akin sapagkat marami ka pang hindi natatapos na gawain.

Hindi kita niyakap nang ilang ulit dahil sa kagustuhan ko, madalas lang talagang malamig ang simoy ng Amihan noong nakaraan at muntikan na rin panlalamig mo sa akin. Habambuhay ako magiging tapat sa ating panata, Erning. Ang panatang ito ay kaakibat ng pagiging tapat sa iyo lalo na sa tuwing pupunahin ko ang napakabagal mong kahandaan bago lumarga. Kapara ng binitawan kong sumpa sa ngalan ng Bayan at ng Diyos, tayo’y mananatiling bestfriends, classmates, comrades, enemies, & of course “warriors” ng ating pagmamahalan. Hindi tayo bumuo ng anak upang sa hinaharap ay walang dadanas ng tagumpay na ubos-lakas nating pinaglaban.

Hindi man natin hawak ang loob ang iilan sa mga LTOs, pubs, at masa, tanganin natin ang ating pangako na ilang ulit kong pipiliing mabuhay at pumanaw upang patunayan na walang ibang sagot sa kahirapan-kung hindi ang Digmang Bayan.

Hindi ako bumati sa simula upang sa huli ay punahin ka.

Ang pag-ibig mo ang aking droga ika nga ni Katy Perry,

Maria Mabini

16903154_10155188048654284_415752330570599163_o

 

[Ang orihinal na komposisyon na ito ay hinango mula sa sinasabing liham ni Andres Bonifacio para sa kanyang asawang si Gregoria de Jesus.]

Pre-election Pressure

This is an apology letter to a comrade. Campaign period will be on September 26 & 27. Meeting de Avance will be on September 28. Casting of votes will be on September 29 & 30. Masa muna bago landi.

Three months.

Three months of trying to loosen our grip on our intertwined fingers. Three months of trying hard to be posturing grownups. Three months of trying to be fused assets the world really needs.

Three months of keeping up.

Three months of keeping up on my spontaneity. Three months of understanding ‘The Impulsive Rosie’.

Spontaneous like the mouth of a panic. Spontaneous like the earthquake the PAGASA can’t even foresee. Spontaneous like the tears that I can’t even explain why they exist.

Spontaneous like the leadership that they want us to serve.

Sorry.

Sorry for the affection that turned to pain. Sorry for the comfort that turned to sorrow. Sorry for the lust that turned to love.

Three months.

Aywuvyu like the cakes I will walk for from UST even if I can baba to Morayta. Aywuvyu like the bus to SM Fairview even if I can board the bus to SM North naman. Aywuvyu like the comrades that doesn’t give up on the hope that the PC in Cata will be alive again.

In this intertwined fingers, there is a ray of hope. With this hope, the growth of society will be the world would want it to be.

In this world, we will be three in our family.